خُب سوال بعد چی بود ؟!!!

باسلام .از آنجائی که من (به عنوان کمترین عالم هنر)خود را موظف ومکلف به دفاع از سیاسیونه خدمتگذار مردم ,آقایان (کروبی-شاهزاده رضا پهلوی-میرحسین موسوی وغیره) میدانم وبر اثر فشار جنبش سبز و بدلایلی..سند عینی ,که خود با گوشها و چشمانم شنیده و دیده ام و دال بر کودتاست .در روز ۲۲ بهمن, بصورت مصاحبه یا ویدئو یا مکتوب در فیسبوک به سمع و نظر مردمم میرسانم.اطلاع رسانی با شما..سپاسگذارم..حقیر حسینی.

http://www.facebook.com/home.php#!/permalink.php?story_fbid=145064088888609&id=150062345221

فرشته پاسخ داد : آن در اتاق کار سرپرست فرشتگان است و از آن به عنوان پنکه سقفی استفاده می کنند

سالهای کودکیم بود و در محلمون با دوستان مشغول “کارت بازی بودیم” که وحید با دوچرخش اومد گفت: بچه ها بدوئین بیاین ، بچه ها بدوئین بیاین / کجا ؟ بیایید پایینه ن… دارن خونه یه نفر رو خراب میکنن / خونه کی؟ نمیدونم فقط سوار دوچرخه هاتون بشین بریم.
ما هم به سرعت خودمونو به محل حادثه رسوندیم ، دوچرخمو کنار کلوپ گذاشتم و رفتم نزدیک شدم دیدم چند تا مامور پلیس دارن یه خونواده رو بزور از خونشون میکشن بیرون و از اون طرف یه جرثقیل(از اونایی که با وزنه آویزان تخریب میکنه) داشت گوشه خونشون رو خراب میکرد ، نزدیکتر شدم ، جرثقیل دوم رو دیدم که داشت جلوی مردم پارک میکرد یکدفعه دیدم که همکلاسی دبستانم (مهرداد ق) رو از خونه به زور داشتن بیرون میکشیدن ، تا اون موقع نمیدونستم که این خونشونه.
جلوتر رفتم ، مهرداد منو دید و بلند اسمم رو صدا زد … بدو بدو رفتم پیشش و اونو خواهرش(پریسا) رو آوردم پیش خودم. هراسون ازش پرسیدم چی شده ؟! گریه میکرد و میگفت میخوان مامان بابامو بکشن … گفتم چرا؟! نمیدوووونم ، از شدت مظلومیتش من هم به گریه افتادم که چشمم به مادر مهرداد خورد که دو تا کشیده به صورت یکی از ماموران پلیس که الان فکر کنم سرهنگ بود زد ، مامور با پشت بیسیمش ضربه ای به صورت مادر مهرداد زد ” مهرداد و پریسا زار زار گریه میکردند ” و مادر و پدرش را دستبند زدند که ناگهان از بین جمعیت یکی از مزدوران بسیجی فریاد الله اکبر بلند شد وبیشتر از نصف جمعیتی که اونجا وایستاده بودن با او همصدا شدند.
مات و مبهود مانده بودم وخشکم زده بود، که مهردادی که همیشه مهربون و با ادب بود چطور میتونه خانواده گناهکاری داشته باشه!
بعد از اینکه پلیس سیلی خورد به سرعت چند نفر بالای جرثقیل رفتن با قرقره دوطناب دار درست کردند و پدر مادر مهرداد رو بالابردن ، یهو دیدم بچه ها غیبشون زد بدو بدو دویدن پیش والدینشون ، پدر مادر کودکان را در آغوش گرفتند و عشقی گرم را به آنان منتقل کردند و رویروی صورت کودکان نگاه کردند و گفتند قوی باشید. پدر مهرداد بلند شد و به آسمون نگاه کرد آهیییییییییی بس سرد کشید ولی ناگهان امیدی بزرگ بر چهره او و همسرش نمایان شد.
(این قسمت هیچ وقت از خاطر من فراموش نشد ) :
پدر مهرداد بلند شد و در عوض حرفی که قبل از مرگ میزنند رو به جمعیت کرد با کمال خونسردی و با زبان محلی سه مرتبه و به سه سمت متفاوت گفت : خاک بر سرتان ، خاک بر سرتان ، خاک بر سرتان و هر بار بادست از دور بر سر آنها میزد و سپس خودش به سمت دار رفت و طناب دار را به گردن آویخت! وهمسرش نیز همین کارها را انجام داد.از این حرکت شجاعانه و همراه با ایمان به راه آزادیه این زن و مرد عده ای ساکت شدند و سوالاتی در ذهنشان ایجاد شد. و دستور اعدام ………….. .
من متوجه شدم که این صحنه را نباید بچه ها ببینند و آنها را به هر زحمتی که بود از آنجا دور کردم و به خانه بردم.
مهرداد و خواهرش اکنون خارج از ایران زندگی میکنند ، نمیدانم که دقیقا جرمشان چه بود چون خودم هم کودک بودم وزیاد به خاطر نمیآورم ولی احساس میکنم که میبایست سیاسی بوده باشد.
صرف نظر از نوع جرم ، اعدام اینچنین وحشیانه و خارج از چهار چوب انسانی و قوانین اولیه اعدام و آن هم در ملاء عام ، عملی شبیه عمل حمله مغول ، ظلم ضحاک و … میخواهد تا خانواده ای را اینگونه مجازات کرد

منبع دعوت‌کننده بازی وبلاگی: وبلاگ غرش

به تازگی گروهی از وبلاگ‌نویسان در آستانه روز مبارزه با اعدام یک بازی وبلاگی به راه انداخته‌اند. این ایده که با پیشنهاد وبلاگ «غرش» شکل گرفته است جایی اشاره دارد: «‌چند روزی است که در فکر هستم برای دهم اکتبر روز جهانی اقدام علیه اعدام چه کاری می‌توان انجام داد که هم تاثیرگذار باشد و هم آن‌که کاری باشد درخور این روز و مناسبت.»

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

پیش‌تر دوستی کلید این اندیشه را زده که بازی وبلاگی راه بیاندازیم با همین موضوع، اما خود شروع نکرد و می‌دانم که این چند روز حالش چنان نیست این بازی را که آغاز کند. (‌البته اکنون حال خود بنده از ایشان بسیار بدتر است.‌) پیشنهاد این دوست آن بود که هر کس اولین خاطره خود را از اعدام بازگو کند. این پیشنهاد به چند دلیل پیشنهادی بود بسیار عالی.

نخست آن‌که اولین خاطرات به سال‌های دور و معمولن سال‌های کودکی باز می‌‌گردد و ذهن هنوز درگیر بازی‌های بزرگان و تحلیل‌های منفعت جویانه بزرگ‌سالی نشده است.

شاید روزی دیگر اعدام، نه

دوم آن‌که به بزرگ‌سالان امروز می‌فهماند کودک دیروز چه رنجی از این تجسم این تصویر هولناک در ذهن خود برده است و تلاش کند فرزندش امروزش مجبور به تحمل این رنج نگردد.

سوم آن‌که در این بازی تفکری به چالش کشیده می‌شود که خود اهرم اعدام در قالب اندیشه است. تفکری که اعدام را راهی برای جلوگیری و کنترل جرم‌هایی می‌داند که حکم اعدام به واسطه وقوع آن جرم صادر شده و اجرا می‌شود. بازگو کردن این خاطرات از سالیان دور و نتیجه ندادن این روش و تکرار این جرایم در سطح جامعه و حتا گسترش خارج از قاعده آن در سالیان پس اجرای این احکام آن هم به دفعات زیاد، این منطق بی‌پایه و اساس را زیر سووال می‌برد و شاید سوالی در ذهن خام این سبک‌اندیشان بی‌افکند که با این همه اعدام، چرا بساط این جرم از دامان جامعه برچیده نشده است؟»

نویسنده وبلاگ غرش در جایی دیگر به ذکر یادمانده ذهنی خود می‌پردازد که در سن هفت سالگی خود تجربه کرده است. او می‌گوید: «کلاس اول دبستان بودم. چند سالی بود که دگرگونی سیاسی در سطح کشور پدید آمده بود و رژیم سیاسی کشور از پادشاهی به ترکیب ناهم‌گونی به نام جمهوری اسلامی تغییر یافته بود. خوب به خاطر دارم. شب سردی از شب‌های سرد زمستان اراک بود. برف به شدت می‌بارید و ما در خانه و زیر کرسی هم‌راه خانواده نشسته بودیم و چشم به صفحه تلویزیون دوخته بودیم که به مناسبت سال‌روز به پیامبری برگزیده شدن پیامبر مسلمانان، فیلم محمد رسول‌اله را به نمایش گذاشته بود، لحظات ابتدایی فیلم بود، که صدای بلندگوی ماشینی که مردم به اجرای مراسم اعدام در صبح فردای آن روز فرا می‌خواند. ما را به خود جلب کرد.

پدرم و مادرم مانند بسیاری از همسایه‌گان شال و کلاه کرده و به آستانه در رفتند تا ببینند موضوع چیست. من هم در پی ایشان روان شدم. جماعتی که دور ماشینی که مردم را به مراسم اعدام فرا می‌خواند، جمع شده بودند. از آن دو جوان که در ماشین حضور داشتند و مردم را دعوت به مراسم فردا می‌کردند، می‌پرسیدند که چه کسی و چرا اعدام می‌شود‌؟

یکی از آن دو جوان میکروفون به دست داشت. میکروفون را خاموش کرد و گفت: «مجرمان برادر و خواهری هستند که با یک‌دیگر در آمیخته‌اند. کودک بودم و معنای این واژگان را درک نمی‌کردم. به خانه که برگشتیم از پدرم پرسیدم که چرا آن‌ها را اعدام می‌کنند. و او که رگ غیرت دینی‌اش متورم شده بود. ضمن نثار چند فحش به مجرمان گفت که این‌ها مرتکب عمل منافی عفت شده‌اند. رفته رفته سوال‌های من در ذهن کوچکم بیش‌تر می‌شد. عمل منافی عفت؟»

ایران بعد از چین بنابر آمارهای بین‌المللی رده دوم در بالاترین سطح تعداد اعدام‌ها را دارد. این کشور علی‌رغم پذیرش کنوانسیون‌های بین‌المللی در خصوص لغو اعدام و تایید آن در سال هزار و سیصد و هفتاد و سه توسط مجلس و شورای نگهبان هنوز احکام اعدام افراد زیر هجده سال را اجرا می‌کند. بهنود شجاعی، دلارا دارابی و تعداد زیادی دیگر پس از پذیرفتن منع اعدام افراد زیر هجده سال در ایران اعدام شده‌اند.

از آن‌جایی که بخشی از این خشونت نهادینه در جامعه است به راه انداختن این بازی وبلاگی خود شاید باعث روشن‌شدن بیش‌تر ابعاد این حکم غیر قابل بازگشت باشد. روشن شدن نواقص این حکم که در اساس بر خلاف دیگر حکم‌ها قابل اصلاح یا بازگشت نیست، می‌تواند در نهایت موجب تغییر قوانین غیر‌معقول قضایی باشد.

وبلاگ «غرش» تعداد زیادی از وبلاگ‌نویسان را به این بازی وبلاگی دعوت کرده است. در همین جا دوستان می‌توانند پاسخ‌شان را به این دعوت ارسال کنند تا در ادامه این مطلب آورده شود.

شاید روزی دیگر اعدام، نه…

منبع :

امشب شب مهتابه مگه کار آقای علی‌اکبر شیدا

نیست ؟ پس چرا حتی نام ایشان رو حتی در تیتراژ نمی آورید ؟! دارم شاخ در می آورم !

بدون شرح

يه روز يه پسر جوون ميره توي داروخانه و به فروشنده ميگه که: يه کاندوم مي‌خواستم، راستش رو بخواي دارم برای شام میرم خونه دوست دخترم، شايد يه موقعيتي پيش بياد که بتونم يه کم باهاش حال کنم!

فروشنده کاندوم رو بهش ميده و پسره ميره بيرون، اما هنوز از در داروخانه بيرون نرفته بود که برميگرده و دوباره ميگه: اگه ميشه يه کاندوم ديگه هم بهم بديد، آخه خواهر دوست دخترم هم خيلي ناز و خوشگله، هميشه وقتي که منو مي‌بينه پاهاشو به طرز شهوت انگيزي باز مي‌کنه، فکر کنم اگه خوش شانس باشم بتونم با اون هم يک حالي کنم!

فروشنده کاندوم دوم رو بهش ميده و پسره ميره، اما دوباره از در داروخانه بيرون نرفته که برميگرده و ميگه: يه دونه کاندوم ديگه هم به من بديد، آخه مامان دوست دخترم هم خيلي ناز و دل رباست و هميشه وقتي منو مي‌بينه نگام ميکنه و نخ ميده، فکر کنم از من ميخواد که يک کارايي بکنم!

خلاصه یه کاندوم دیگه هم میگیره و میره…

موقع شام پسره سر ميز نشسته، در حالي که دوست دخترش سمت چپش هست، خواهر دوست دخترش سمت راستش و مادر دوست دخترش روبروش. در همين حال پدر دختره هم مياد سر ميز شام و یهو پسره سرش رو مياره پايين و شروع مي‌کنه به دعا کردن: خداوندا… به اين سفره برکت بده… بخاطر همه چيزهايي که به ما دادي ممنونيم…

خلاصه نیم ساعتی میگذره و پسره همچنان دعا میکرده: خدایا بخاطر همه لطف و محبتت سپاسگزاریم…

آخرش دیگه دوست دخترش شاکی میشه بهش میگه: من نمیدونستم که تو اینقدر مذهبی هستی!

پسره هم جواب میده: من هم نمیدونستم که پدر تو داروخانه داره!

نتیجه اخلاقی: لازم نیست دلایلتون رو برای هر کسی توضیح بدید، خصوصاً کسی که نمیشناسیدش!